Մամայիս մա հից հետո հայրս որոշեց, որ պետք է նորից իր կյանքը դասավորի ,իսկ ես․

Վարդանն ու Մարին շատ էին սիրում միմյանց։ Նրանք աղջիկ ունեին, կյանքը գեղեցիկ էր ընթանում: Միայն Մարիի վիճակը գնալով վա տանում էր։ Նրան տեղափոխեցին հի վանդանոց՝ ստուգման, սակայն պարզվեց, որ արդեն ուշ է։ Ոչինչ հնարավոր չէ անել։

Վեց ամիս անց Մարին մա հա ցավ։ Վարդանը մնաց դստեր հետ միայնակ։ Անցան տարիներ, դուստրը մեծացավ, որոշեց մտնել բ ժշկական ասպարեզ՝ մարդկանց կյանքեր փ րկելու համար։Նա կարողացավ դա անել, հետո նա տեղափոխվեց այլ քաղաք, ամուսնացավ։ Այսպիսով, Վարդանը մենակ մնաց ։

Նա ամբողջովին փոխվեց, դարձավ փակ, չշփվող։ Գրեթե ոչ մեկի հետ չէր խոսում: Մի անգամ գործընկերները խնջույք էի կազմակերպել, որտեղ էր նաև Սյուզին: Խնջույքից հետո Սյուզին Վարդանին խնդրեց իրեն տուն տանել: Վարդանը համաձայնեց և ճանապարհին Սյուզին նրան պատմեց գործընկերուհիների բոլոր բամբ ասանքները։

Պարզվում է, որ շատ աղջիկներ հավանում են Վարդանին, իսկ նա նրանց չի էլ նկատում։ Անսովոր էր դա լսել։ Երբ հասան շենքին Սյուզին թեյի հրավիրեց նրան։ Նա համաձայնեց։ Մի բաժակ թեյի շուրջ վարդանն ու Սյուզին սկսեցին զրուցել։ Նրա մեջ ինչ-որ հարազատ, նուրբ բան տեսավ Վարդանը. Այդ ժամանակ Վարդանը հասկացավ, որ նա նման է իր հանգո ւցյալ կնոջը՝ Մարիին:

Նրա նման լավն է և բարի. — Վաղը իմ ծննդյան օրն է, արի ինձ մոտ։ Ես քիչ հյուրեր ունեմ, միայն ընկերուհիս և նրա ամուսինը:

Արի, եթե զբաղված չես,- ամաչելով ասաց Սյուզին։ Վարդանը խոստացավ գալ։ Նա սպիտակ վարդերի հսկայական փունջ գնեց, Սյուզիի ընկերները ջերմորեն ողջունեցին նրան։ Ամբողջ երեկո բոլորը կատակում էին:

Վարդանը բառացիորեն բացվեց նման բարի մարդկանց մեջ, դարձավ այնպիսին, ինչպիսին եղել է Մարիի մա հից առաջ։ Երբ հյուրերը հեռացան, Սյուզին համբո ւրեց Վարդանին։ Այսպիսով, նրանց զգացմունքները փոխադարձ էին.

— Կարծես ամուսինս քեզ ուղարկեց ինձ մոտ, Վարդան: Ամուսինս ավտ ով թարի էր ենթարկվել, իսկ դու նրա պատճենն ես։

-Իսկ դու, Սյուզի, շատ նման ես կնոջս, հավանաբար, դրախտում մեզ համար ամեն ինչ արդեն որոշված է, մենք պետք է միասին լինենք։