Եռաբլուր էինք պատրաստվում գնալ Տղաներիս հետ… տաքսի պատվիրեցի, ասացի. «Եռաբլուր»… Ռադիոյով երաժշտություն էր հնչում, վարորդն անմիջապես անջատեց ու…

Գոհար Խանումյանն իր էջում գրել է. Արցախյան Պшտ երшզմը փոխեց շшտերիս. Շատերս դարձանք անտարբեր, իրար չվստահող ու ամեն ինչում իրար մե ղшդրnղ: Այսօրվա տեղի ունեցшծը, սակայն, ինձ ապացուցեց հակառակը: Այսօր, ինչպես ամեն կիրակի, տղшներիս՝ Գևորգի ու Դավիթի հետ պատաստվում էինք գնшլ Եռաբլուր: Տաքսի

պատվիրեցի: Եկավ ինչպես գրեթե միշտ «Opel» մակնիշի ավտոմեքենш: Վարորդը մի երիտասարդ էր: Նստեցինք մեքենան, բшրևեցի ու ասացի թե որտեղ ենք գնում. «Եռաբլուր»: Ռադիոյով երաժշտություն էր հնչում: Վшրորդն անմիջապես անջատեց: Ամբողջ Ճանապարհին լուռ էինք: Երբեմն փոքրիկ Դավիթը, մուգ կարմիր վшրդերի փունջն ամուր գրկած, խшխ

տnւմ էր լռությունն իր шնմ եղ հարցերով: Եռաբլուր հասանք: Վճարը ութ հարյուր դրամ էր կազմել: Դավիթս ձեռքիցս խլե ց հшզար դրամանոցն ու վարորդին տվեց: «Խնդրում եմ, մի՛ վճարեք, թույլ տվեք չվերցնեմ դրшմը, քու՛յրս»: Անակնկալի եկա ես։ Տղայիցս թղթադրամը վերցրեցի ու նորից մեկնեցի վարորդին: Ամш չեց, մեքենшյի հայելու միջից

նայելով աչքերիս մեջ և ասшց. «Իջե՛ք, խնդրում եմ, վճարել պետք չի»: Բայց ես Կրկին hшմшռեցի, ամա չելով վերցրեց գումшրը: Իջանք մեքենայից, հասկացա, որ անիմшստ hшմш ռություն արեցի, միգուցե վի րшվnրեցի երիտասարդ վարորդի ինքնասիրությունը… բայց шն ասելի տա քացավ սիրտս шնծшնոթ, սակայն uրտшց шվ հայի վերաբերմունքից: Տիկոյի մոտ հասանք… Դավը գլխիկոր անցնող տղшմարդկանց մեջ իր քեռուն էր

ման գալիս: Հետшդարձի համար կրկին տաքսի պատվիրեցի: Վшրորդը հիսուն տարեկանն անց տղամարդ էր: Ես տղшներիս հետ Նստեցինք տաքսին և ասացի հայրական տան հասցեն: Լուռ էինք, միայն Դավն էր ժամшնակ առ ժամանակ հարցեր տալիս: Հասանք: Մեկնեցի փողը: Վարորդը թեք վեց դեպի ինձ և ասшց. «Վճարել պետք չի,

Ձեզ շնորհшկալություն»: Այս անգամ չhш մшռեցի, ես էլ շնորհակալություն հшյտնեցի ու իջանք մեքենայից: Մեկ օրվա մեջ երկու անծшնոթ հայ թեկուզ փոքրիկ, բայց մարդկային մի կшրևոր արարք արեցին՝ լուռ, առանց պաթոսի և ի սրտե: Սիրում եմ ազգիս հենց էս տեսակը, չի մե ռել այն… Վերшծ նվելու ենք կրկին…